Tani, szeroko dostępny sprzęt komputerowy, coraz powszechniejszy bezprzewodowy dostęp do Internetu szerokopasmowego oraz rozwój otwartych standardów informacyjnych napędzają społeczną innowacyjność. W sieciowym społeczeństwie coraz istotniejszą rolę odgrywają połączone za pomocą narzędzi ICT i podejmujące wspólne działania jednostki. Z jednej strony powstające w sieci społeczności, a przede wszystkim owoce ich współpracy stanowią często poważną konkurencję dla komercyjnych rozwiązań oferowanych przez wielkie korporacje. Wystarczy spojrzeć na system operacyjny Linux, którego pojawienie się zmieniło raz na zawsze reguły gry na rynku IT zdominowanym dotąd przez takich gigantów jak Microsoft czy Apple. Z drugiej jednak strony setki tysięcy internautów stanowią praktycznie nieograniczone źródło innowacji, z którego mądre, otwarte na współpracę organizacje są 
w stanie czerpać pomysły na rozwój działalności.

Przekonanie o niezwykłym potencjale tkwiącym w sieciowych społecznościach stanowi podstawę crowdsourcingu, tj. procesu, w ramach którego organizacja przypisuje „tłumowi” – rozproszonej, niezdefiniowanej, zazwyczaj dużej zbiorowości ludzkiej – zadania wykonywane do tej pory przez pracowników albo przez podmioty świadczące usługi outsourcingu. Crowdsourcing może przybierać różnorodne formy – począwszy od zwykłego zapytania internautów o zdanie na dowolny temat, a skończywszy na pozyskiwaniu z tłumu zaawansowanych technologicznie rozwiązań 
wspierających proces badawczo-rozwojowy organizacji. Współpraca 
z tłumem może być prowadzona za pośrednictwem własnych kanałów takich jak firmowa strona internetowa, fanpage na Facebooku, dedykowanych konkretnemu projektowi platform lub przy wykorzystaniu zewnętrznych serwisów crowdsourcingowych. Do podstawowych rodzajów crowdsourcingu zaliczyć można:

  • fora pomysłów – wirtualne „burze mózgów”, platformy internetowe, na których użytkownicy mogą zamieszczać dowolne pomysły dotyczące udoskonaleń produktów, usług czy procesów organizacji;
  • wyzwania i konkursy – publikowanie konkretnych zadań, za których wykonanie organizacja oferuje użytkownikom nagrodę (najczęściej materialną);
  • głosowanie – angażowanie tłumu w głosowanie i ocenianie rozwiązań czy to proponowanych przez organizację, czy też zgłaszanych przez innych użytkowników np. na forach pomysłów lub platformach konkursowych;
  • kokreacja – tworzenie produktów lub usług w ramach współpracy między internautami;
  • finansowanie społecznościowe (crowdfunding) – sposób gromadzenia i alokacji zazwyczaj drobnych kwot pieniężnych przekazywanych na rzecz rozwoju określonego przedsięwzięcia w zamian za określone świadczenie zwrotne, dzięki któremu zaangażowane zostaje szerokie grono internautów-inwestorów.

Crowdsourcing umożliwia skuteczną identyfikację oraz zaspokojenie potrzeb interesariuszy w obszarze społecznej odpowiedzialności biznesu. Doskonałym na to przykładem jest konkurs organizowany przez General Electric „Ecomagination Challenge”, w ramach którego korporacja pozyskuje pomysły na ekologiczne produkty i usługi. Uczestnikami konkursu są wynalazcy z całego świata, którzy za pośrednictwem dedykowanej strony internetowej mogą zgłaszać swoje projekty. Autorzy najlepszych pomysłów otrzymują nagrody pieniężne, a także mogą liczyć na inwestycję ze strony GE i partnerskich funduszy venture capital, włączenie przedstawionego rozwiązania do portfolio produktów firmy czy też współpracę z nią nad rozwojem danej technologii.

Z pomocy tłumu przy opracowywaniu innowacji, tym razem procesowych, korzysta także firma 
Nike. Korporacja we współpracy ze Sustainable Apparel Coalition oraz Uniwersytetem Duke’a opracowała narzędzie informatyczne Nike Materials Sustainability Index (MSI) pomagające projektantom w wyborze przyjaznych środowisku materiałów oraz poszukiwaniu odpowiedzialnych społecznie dostawców. Ośmioletnie badania pozwoliły na stworzenie bazy danych dotyczących wpływu poszczególnych materiałów wykorzystywanych przy projektowaniu odzieży na środowisko. Bazy danych, którą firma następnie udostępniła na zasadach open source, zachęcając tym samym globalną społeczność programistów do udoskonalania MSI i tworzenia kolejnych narzędzi. Najlepsze rozwiązania zostały przetestowane przez London College of Fashion i tak powstała m.in. aplikacja Making of Making, którą można za darmo pobrać z Internetu.

Innym sposobem na wykorzystanie crowdsourcingu w CSR jest włączanie internautów we współdecydowanie o tym, które instytucje czy projekty zostaną objęte programem zaangażowania społecznego przedsiębiorstwa. Amerykański bank 
Chase stworzył w tym celu aplikację na Facebooku umożliwiającą fanom nominowanie i wybór organizacji pożytku publicznego, którym firma przyzna granty. Kolejnym przykładem jest inicjatywa australijskiego ING DIRECT – Dreamstarter. Program realizowany jest we współpracy
z crowfundingowym serwisem StartSomeGood. Kampanie uruchomione na StartSomeGood, którym uda się osiągnąć minimalny próg finansowania, mają szansę zakwalifikować się do programu Dreamstarter i otrzymać od firmy resztę potrzebnego kapitału.

Dialog i współpraca z otoczeniem od zawsze uznawane były za podstawy społecznej odpowiedzialności biznesu. Do niedawna jednak brakowało narzędzi, które pozwalałyby na interakcję z pojedynczymi interesariuszami na znaczną skalę. Rozwój technologii cyfrowych oraz takich zjawisk jak crowdsourcing przełamuje tę barierę, umożliwiając menedżerom zbliżenie się do teoretycznych założeń koncepcji CSR.